Cerro Rico

lieve allemaal,

Nu in het hoogste stadje ter wereld. Potosi in Bolivia. 4100 meter.

het duurde even voordat we eindelijk in Bolivia waren, vanaf de iguacu falls moesten we velen bussen nemen richting Corumba de grens van Brazilie en Bolivia.  Omdat het weekend was ging de grens al rond 13 uur dicht. dus konden we onze stempels niet krijgen dus besloten we nog maar een nachtje in Brazilie te blijven. Wel maar meteen treinkaartjes gekocht natuurlijk veel te veel voor betaald maar we wouden niet het risico lopen dat de trein naar santa cruz de volgende dag vol zat. de volgende ochtend vroeg in de rij bij de immigratie office op de grens voor onze stempel. het ging wel snel en we stonden gelukkig in de schaduw. En toen waren we dan toch eindelijk in Bolivia. De trein vertrok pas later die dag om half 5 dus we hadden veel tijd te doden in het dorpje waar niets te doen was. Eindelijk in de Trein opweg naar Santa Cruz. Al snel kon ik lekker slapen, onderweg stopten we wel nog op verschillende stations en werden de laatste stoelen ingenomen. Om 2 uur snachts kwamen we op een station en probeerde we allemaal door teslapen maar elk uur dat ik wakker werd stonden we nog op hetzelfde station. om 6 uur sochtends ging ik maar even buiten kijken wat er precies aan de hand was. iedereen begon de trein uit te komen en te vragen °°Que Passa???°° Er was een goederen trein iets verder ontspoord waardoor wij moesten wachten tot het spoor weer vrij was. 7 uur laten gingen we dan toch eindelijk weer een stukje rijden maar al gauw stonden we weer stil. Het was dus uiteindelijk een treinreis van 16 uur + 10 uur vertraging. Eindelijk in Santa Cruz, Moe en Hongerig dachten we snel de eerste taxi te nemen. Het begon al snel raar en ingewikkeld te worden toen iemand anders instapte en de taxi shauffeur om papieren begon te vragen. Gelukkig had Marianne gelezen in onze reisboekjes dat je dan zo snel mogelijk te taxi uit moest. dus na wat overleggen en we eindelijk stil stonden konden we eruit en zelfs onze tassen uit de achterbak vissen. In het hostel helemaal geschrokken en moe konden we niet meer echt genieten van Santa Cruz.

Wel ontmoette we een leuk nederlands meisje in Santa Cruz, Adinda die graag met ons mee wou reizen naar Sucre. De eerste indruk hier was al veel en veel beter. Leuke gezellige stad met een klein historisch centrum. In Sucre ook weer ons eerste museum sinds Ecuador bezocht.

Het is heel bijzonder om weer in een armer land te zijn. Alles is hier zo goedkoop en huizen zijn ook hier en daar weer wat minder modern. De vrouwen lopen weer in Klederdrachtm dat heb ik wel echt gemist in Brazilie.

Andere dingen die Sucre te bieden had was een goed nachtleven en dino voetstappen. Iets buiten de stad is een park waar in 1949 in de berg door erosie verschillende voetstappen ontdekt zijn van dinosauruses. Door platen verschijving zijn die omhoog gekomen en kan je ze bewonderen. Moeilijk uit te leggen maar de fotos volgen snel.

Nu zijn we in Potosi. Potosi was vroeger een van de rijkste steden vanwegen hun zilver mijnen. De spanjaarden hebben die flink uitgebuit maar nog steeds riskeren hier vele mensen hun leven. diep in de berg werken velen mannen maar ook jonge jongens en zelfs kinderen in de stof, opzoek naar Zilver. Vandaag een rondleiding gehad door een werkmijn. Mannen duwden zware karretjes over de rails en verder dieper of met de hand of met electrische apparaten gaten boren en dynamite laten ontploffen. Wat een stof het is niet raar dat deze mensen al vroeg overlijden aan zwarte longen. Op deze hoogte is het al moeilijk om te ademen maar dit maakt het niet makkelijker. Onze gids is ook een ex miner. generaties in zijn familie hebben in de mijnen gewerkt, en daar is hij ook trots op ook al worden ze gediscrimineerd. Paar dagen terug in Sucre hadden we de film Devils Miner gezien en dit vult alles echt aan. Heel indrukwekkend en een moeilijk hard leven om je leven zo te riskeren. In de film gaat het ook nog eens over een jongetje van 14 die al 4 jaar in de mijn werkt omdat zijn vader is overleden en hij het gezin moet onderhouden en zijn eigen school moet betalen. en helaas gebeurt dit echt!

Nou dat waren weer wat heftige verhalen kan er nog uren over doorlullen. Morgen reizen we af naar Tupiza waar we de Salar de uyuni tour gaan doen voor 4 dagen (3 nachten) en dan hopelijk volgende week in La paz voordat we Peru intrekken via het titicaca meer.

veel liefs en fotos volgen snel.