Cambodja
30 januari 2012 - Phnom Penh, Cambodja
De atmosfeer is cambodja is heel bijzonder. We zijn helemaal verliefd sinds we het land binnenkwamen.
Onderweg naar Siem reap zagen we fietsen en scooter die van alles vervoeren; kippen, varkens, 4/5 personen, vuilniszakken vol met plastic flessen of ander afval.
De mensen zijn ontzettend aardig en behulpzaam en glimlachen altijd.
Aangekomen in Siem reap was het erg moeilijk een kamer te vinden. We hebben 2 uur met onze rugtas gezocht. In iedere straat wel 30 hotels en we zijn ze allemaal afgeweest, iedereen zat vol. Toen het donker begon te worden een tuktuk genomen om misschien toch maar iets buiten het centrum te vinden; eerste kamer met kakkerlakken :( bah 3 uur zoeken of niet dat gingen we niet doen. Daarna toch iets beters gevonden en rond 8 uur hadden we een bed en dak boven ons hoofd.
De volgende dag naar het centrum verhuisd en onze drie daagse tour aan de Ankor tempels begonnen. De tweede dag op de fiets verschillende tempels bezocht. Het is prachtig om door de stad te fietsen, voelde ons echt onder de mensen. Het verkeer is gekkenhuis, niemand stopt en vind zijn weg rechts of links wel. Stoplichten zijn er wel maar de lokale bevolking stopt meestal niet zelfs als de politie hen toeschreeuwt te stoppen.
De derde dag hebben we een tuktuk voor de dag genomen, om 5 uur sochtends al op stap voor de zonsopgang bij ankor wat. Duizende mensen... In het algemeen veel toeristen, bussen vol Chinese en Japanners stoppen bij iedere tempel.
De tempels waren erg indrukwekkend met hun geschiedenis. Bijzonder hoe dit ooit bij mensen is gemaakt en hoe belangrijk het is voor het bouddhisme.
Na Siem reap gingen we richting Phnom phen. Hobbelige weg voor 7 uur met rugpijn opzoek naar een hostel. Meteen een tuktuk en hopen op het beste. Was gelukkig makkelijk genoeg iets te vinden...
Eerste dag rustig aan gedaan, lekker uitslapen, ontbijten en wandelen door deze drukke en levendige stad. Tuktuk, motor en fiets taxi's overal. De fietstaxis zijn nieuw voor ons. Een hoge fiets met voorop een bak met stoel. Oude en doorzonde zwarte mannen fietsen mensen hun weg door de stad.
Markten met fruit, vis en vlees. De geuren zijn moeilijk te vermijden terwijl de vissen nog bewegen of liggen te drogen op het trottoir. Kinderen en landmijn/ oorlog slachtoffers verkopen armbanden, geschiedenis en lees boeken over Cambodja: dit is het standaard straatbeeld. Kinderen spreken ontzettend goed Engels en geven niet snel op als je niets koopt. Gister avond wel 30 minuten een lief meisje van 8 met perfect Engels aan tafel gehad, de discussie: Jerome keek naar haal spulletjes en kocht niets. "kijken is kopen" en vele andere uitspraken. Na al onze vragen over school, haar familie en haar winkeltje kwam haar moeder haar ophalen en met vele "sorry" nam ze haar mee. Wij hebben een top half uurtje gehad met deze leuke en slimme meid.
Vandaag de killingfields van Phnom phen bezocht. Dit was een kamp gebouwd om mensen uit s21 Tuol sleng martel gevangenis te vermoorden. Deze mensen waren gearresteerd door het khmer rouge regime van pol pot omdat ze intellectueel waren, een bril droegen, familie voor de (oude) overheid werkte. Meeste stads mensen die educatie en invloeden van Amerika en Europa hebben gekend. Geld en sieraden was niets waard, geloven mocht niet alleen in het khmer rouge regime. Iedereen die slim genoeg was om beter te weten werd vermoord. Mensen probeerden te vluchten en te verschuilen wie ze echt waren. Families werden gescheiden en vermoord. Op de velden zijn vele massa graven van moeders met kinderen en vele anderen. Allemaal gemarteld wat is te zien van hun schedels met gaten erin of andere botten.
Nog elke dag komen er botten en kleding boven van deze massagraven. Moeilijk om te zien hoe burgers andere burgers verraden en vermoorden als angst voor pol pot's regime. Veel over te lezen en vertellen maar in een simpele zin; een nog niet zo lang geleden oorlog waar nu nog steeds mensen leven zonder hun familie en niet weten waar zij zijn of waar hun einde was.
Indrukwekkend land met veel geschiedenis, lang geleden en niet zo lang geleden.
Kort maar krachtig bezoek. We hebben ons Vietnamese visa en gaan morgen naar Ho chi Minh.
Liefs
Onderweg naar Siem reap zagen we fietsen en scooter die van alles vervoeren; kippen, varkens, 4/5 personen, vuilniszakken vol met plastic flessen of ander afval.
De mensen zijn ontzettend aardig en behulpzaam en glimlachen altijd.
Aangekomen in Siem reap was het erg moeilijk een kamer te vinden. We hebben 2 uur met onze rugtas gezocht. In iedere straat wel 30 hotels en we zijn ze allemaal afgeweest, iedereen zat vol. Toen het donker begon te worden een tuktuk genomen om misschien toch maar iets buiten het centrum te vinden; eerste kamer met kakkerlakken :( bah 3 uur zoeken of niet dat gingen we niet doen. Daarna toch iets beters gevonden en rond 8 uur hadden we een bed en dak boven ons hoofd.
De volgende dag naar het centrum verhuisd en onze drie daagse tour aan de Ankor tempels begonnen. De tweede dag op de fiets verschillende tempels bezocht. Het is prachtig om door de stad te fietsen, voelde ons echt onder de mensen. Het verkeer is gekkenhuis, niemand stopt en vind zijn weg rechts of links wel. Stoplichten zijn er wel maar de lokale bevolking stopt meestal niet zelfs als de politie hen toeschreeuwt te stoppen.
De derde dag hebben we een tuktuk voor de dag genomen, om 5 uur sochtends al op stap voor de zonsopgang bij ankor wat. Duizende mensen... In het algemeen veel toeristen, bussen vol Chinese en Japanners stoppen bij iedere tempel.
De tempels waren erg indrukwekkend met hun geschiedenis. Bijzonder hoe dit ooit bij mensen is gemaakt en hoe belangrijk het is voor het bouddhisme.
Na Siem reap gingen we richting Phnom phen. Hobbelige weg voor 7 uur met rugpijn opzoek naar een hostel. Meteen een tuktuk en hopen op het beste. Was gelukkig makkelijk genoeg iets te vinden...
Eerste dag rustig aan gedaan, lekker uitslapen, ontbijten en wandelen door deze drukke en levendige stad. Tuktuk, motor en fiets taxi's overal. De fietstaxis zijn nieuw voor ons. Een hoge fiets met voorop een bak met stoel. Oude en doorzonde zwarte mannen fietsen mensen hun weg door de stad.
Markten met fruit, vis en vlees. De geuren zijn moeilijk te vermijden terwijl de vissen nog bewegen of liggen te drogen op het trottoir. Kinderen en landmijn/ oorlog slachtoffers verkopen armbanden, geschiedenis en lees boeken over Cambodja: dit is het standaard straatbeeld. Kinderen spreken ontzettend goed Engels en geven niet snel op als je niets koopt. Gister avond wel 30 minuten een lief meisje van 8 met perfect Engels aan tafel gehad, de discussie: Jerome keek naar haal spulletjes en kocht niets. "kijken is kopen" en vele andere uitspraken. Na al onze vragen over school, haar familie en haar winkeltje kwam haar moeder haar ophalen en met vele "sorry" nam ze haar mee. Wij hebben een top half uurtje gehad met deze leuke en slimme meid.
Vandaag de killingfields van Phnom phen bezocht. Dit was een kamp gebouwd om mensen uit s21 Tuol sleng martel gevangenis te vermoorden. Deze mensen waren gearresteerd door het khmer rouge regime van pol pot omdat ze intellectueel waren, een bril droegen, familie voor de (oude) overheid werkte. Meeste stads mensen die educatie en invloeden van Amerika en Europa hebben gekend. Geld en sieraden was niets waard, geloven mocht niet alleen in het khmer rouge regime. Iedereen die slim genoeg was om beter te weten werd vermoord. Mensen probeerden te vluchten en te verschuilen wie ze echt waren. Families werden gescheiden en vermoord. Op de velden zijn vele massa graven van moeders met kinderen en vele anderen. Allemaal gemarteld wat is te zien van hun schedels met gaten erin of andere botten.
Nog elke dag komen er botten en kleding boven van deze massagraven. Moeilijk om te zien hoe burgers andere burgers verraden en vermoorden als angst voor pol pot's regime. Veel over te lezen en vertellen maar in een simpele zin; een nog niet zo lang geleden oorlog waar nu nog steeds mensen leven zonder hun familie en niet weten waar zij zijn of waar hun einde was.
Indrukwekkend land met veel geschiedenis, lang geleden en niet zo lang geleden.
Kort maar krachtig bezoek. We hebben ons Vietnamese visa en gaan morgen naar Ho chi Minh.
Liefs
Ik ben zeer onder de indruk van jullie reis verslag.
Kijk al uit naar het Vietnam verhaal.
Groetjes
Hanny
Biene wat schrijf je gezellig ,heerlijk om te lezen en mee te genieten,door jouw verhalen proef ik weer de sfeer van het oosten dat is geweldig.
hoop dat Vietnam ook genieten is voor jullie.
dus blijf dat vooral doen,dat genieten.
Liefs, Oma Jannij.
Fijn. Hier sneeuw en vrieskou dus brrrrrrr.
liefs Janneke
maar 1 ding, gaan jullie cambodja al verlaten? wij hebben nog 1 prachtig iets gedaan, in het zuiden, bereikbaar per bus vanuit phnom penh, sihanoukville, een leuk strandstadje, en aldaar is er een backpackertent genaamd monkey island, die bamboo huutjes verhuurt op een parelwit stranden eiland genaamd koh rong? kijk maar bij mijn fotos op mn facebook, misschien hebben jullie nog de tijd cq de zin om daar nog even heen te gaan, echt een aanrader........met de plaatselijke duikvereniging kan je duiken en/of snorkelen op eigen gelegenheid
dikke knuffels
Ik val nu pas in bij de verslagen(sorry had even gemist dat je weer een blog bij hield)Maar heb helemaal bijgelezen dus kan jullie nu verder volgen. Echt supper leuk om de verhalen weer te lezen,wat een afwisselende reis hebben jullie. De killingfields
lijkt mij wel heel heftig om te zien. Bevalt Jerome het reizen ook?Heel veel plezier in vietnam.
Liefs van ons 4 (ook van een schaatsende Jinske bij -10graden)Chris